MyriadStars Network 2016 Logo banner
Featured Services

R&D, Right Tool Identification & Provision, Right Skilling are some of our well-proven services.

 

Careers in Training & Development

**************************************
Click here to go to our Durmukha Maargasira Maasa page

**************************************
Click here to visit our gallery

Our IT Solutions

ExcelON class

- FirstEdge

- IGURU

- Estein's Tutor

Tracker subclass

- DAK Tracker

- Consultancy Work Tracker

- Agile Song Manager 2013

SmarTEST class

- OnlineTestEngine

- RRB Mockup

- TMI Jobs

- WhoAmI

TAPME-in-TAME class

- School Manager

- Gym Manager

- Talent Acquisition Pipeline Manager for Enterprises

- Talent Alignment Pipeline Manager for Earth

- Juvenile Manager 2013

CRM-in-TAME class

- Requirements Management - Basic

 

Blogs 2017 for Myriad Star IT Solutions Organization

విదేశాలలో కాలక్షేపం

20th May 2017

భారత దేశం లో ఎంతో మంది తల్లిదండ్రులు వాళ్ళ పిల్లలు పిలిచారని, మనవాళ్ళు, మనవరాళ్లని సాకాలని విదేశాలు ముఖ్యం గా అమెరికా వెళ్లి వస్తూ వుంటారు. అక్కడ ఎలా కాలక్షేపం చేశారండీ అని అడిగితె మాత్రం - 'సమయం వెళ్ళబుచ్చడం చాలా కష్టమండి. అంతా చాలా మెకానికల్ గా ఉంటుంది. ఇక్కడ మనలాగా చుట్టూ ప్రక్కల వాళ్ళు మాట్లాడినట్టు అక్కడ ఎవ్వరు మాట్లాడారు. రోడ్ల మీద కార్లు తప్పితే జనం కనిపించరు' అని చెపుతూ వుంటారు.

పిల్లలకి సాయం చేయటం తో పాటు వాళ్ళకొక ప్రపంచం తయారు చేసుకోవాలని అది లేకపోతె పిల్లల ప్రపంచం లో ఇమడలేమని చెపుతున్నారని మనం తెలుసుకోవటం ఇక్కడ ముఖ్యం.

నిజమే. ఈ విషయం విదేశాలలోనే కాదు, భారత దేశం లోను పెద్ద సమస్యే. ఎంతో కాలం స్వతంత్రం గా బ్రతికి అకస్మాత్తుగా మరొకరి పంచన బ్రతకాలంటే అదొక షాక్ లాగా అనిపిస్తుంది. ఆ మరొకరు స్వంత పిల్లలైనా సరే, చాలామంది ఈ షాక్ కి గురి అవుతారు. నేను గత రెండు నెలలుగా కెనడా లో మా అమ్మాయి ఇంటికి వచ్చి వున్నాను కాబట్టి నాకు ఈ ఆలోచనలు వస్తున్నాయి.

నేనైతే ఇక్కడ సంతోషం గానే వున్నాను. మా అమ్మాయి, అల్లుడు స్నేహం గా వుంటున్నారు. కొత్తగా పుట్టిన వాళ్ళ అబ్బాయి తో ఎంతో చక్కటి కాలక్షేపం. ఇది కాకుండా బయటికి వెళ్లి దగ్గరలో వున్న iskcon గుడికి వెళ్లి రావటం, అలాగే దగ్గరలో వున్న లైబ్రరీ కి వెళ్లి పుస్తకం తెచ్చుకుని చదువుకోవటం, నెట్ఫ్లిక్ లో సినిమాలు, సీరియల్స్ చూడటం, ఇలా జీవితం బిజీ గా గడిచి పోతోంది. ఇంతే కాకుండా ఇస్కకం గుడిలో వాలంటీర్ గా కూడా వాళ్ళ ఆఫీస్ పని చేసిపెట్టగలిగాను. మరి చాలామందికి తోచేది కాదు అంటే ఎలాగో నాకు తెలియటం లేదు.

ఇప్పుడు దాదాపు విదేశాలలోని అన్ని ముఖ్య పట్టణాలలో గుడులు ఉంటున్నాయి. ఆ గుడులు ఎంత కాలక్షేపాన్ని కలిగిస్తాయి అనేది మాత్రం వాటిని నిర్వహించే వారి మీదే ఆధారపడి ఉంటుందనుకోండి. ఈ విషయంలో ఇస్కకం ఒక అడుగు ముందుకే వున్నదని చెప్పుకోక తప ్పదు. గుడి దాదాపు ౧౬ గంటలు తెరిచి ఉంటుంది. ప్రొద్దున్న, సాయంత్రం ఆరతి లు జరుగుతూనే ఉంటాయి. వారానికి ఒకసారి విందులు, పండగలకి, పబ్బాలకి - ప్రత్యేక భజనలు, ఆధ్యాత్మిక కథలపై పిల్లల చేత నాటకాలు ఇలా ఎన్నో జరుగుతూ ఉంటాయి. ఇలా చేయటం అన్ని గుడ ులకి సాధ్యం కాకపోవచ్చు. కానీ వాళ్ళు ఈ 'తాత్కాలిక భక్తులు' అయిన వారి మీద దృష్టి పెట్టక పొతే చాలా కోల్పోతారని నాకు అనిపిస్తుంది.

అలాగే లైబ్రరీలు. మన దేశం లో ఇంకా ఇవి విరివిగా ఉండటం లేదు. టీవీ సీరియల్స్, సినిమాలు అందరి సమయాన్ని కబళించేద్దామని చూస్తున్నట్టున్నాయి. ప్రతి పార్కులోను ఒక గ్రంధాలయం కూడా ఉంటే బావుంటుందని అనిపిస్తుంది. అప్పుడు ప్రతి వాచ్మాన్ దగ్గర ఒక టీవీ కాకుండా ఒక కాలనీ కి ఒక పెద్ద టీవీ లాగా ఉంటే అది కేబుల్ కి కాకుండా నెట్ఫ్లిక్ లాంటి వీడియో లైబ్రరీ ని చూసుకోవటానికి చాలా వెసులుబాటు చేయగలగాలి. ఎలక్ట్రానిక్ మీడియా పుస్తకాలని, వార్తా పత్రికల్ని ఎప్పటికి పూర్తిగా రీప్లేస్ చేయలేదు. ఈ వి షయాలు తెలిసిన విజ్ఞులు ఈ గ్రంధాలయాలని నిర్వహించగలిగితే చాలామందికి మళ్ళీ చదివే అలవాటు, వినే అలవాటు తిరిగి అలవడగలదు. ఈ విషయంలో ఎంతైనా విదేశాల వారి సహాయం తీసుకోవటం అవసరం. అన్నీ మనకి తెలుసు అనుకుంటే - మనం చాలా మంచి అలవాట్లని పోగొట్టుకుని సినిమాలు, కేబుల్ టీవీ, మొబైల్స్ మీదే కాలక్షేపానికి ఆధారపడి పోతాము.

మనం, మన పొరుగువారు, మన కోలోనీలు, మన గుడులు, మన పెద్దవారినుంచి నేర్చుకోవాల్సిన మంచి అలవాట్లు పోగొట్టుకునే కంటే వాటిలోని సమయ స్ఫూర్తి ని తెలుసుకుని అనుకరించే విధం గా సమాజంలో ఏర్పాట్లు చేసుకోవటం చాలామందికి ఎంతో ముదావహం అవగలదు.

-----------------------------------**************************-------------------------------------

అన్నతి - అన్నపూర్ణ భారతి

మా ఊరి దేవాలయం బ్రహ్మోత్సవాలలో - గుడిలో దేవుళ్ళ విగ్రహాలు పూలు, అందమైన వస్త్రాలు, వెండి, బంగారు ఆభరణాలు, కర్పూరం, అగరవత్తులు పరిమళాలు, ప్రత్యేక అలంకరణలతో అలరితే, 'అన్నతి - అన్నపూర్ణ భారతి' - అంటే మా వంట శాల - అక్కడ వాడబడే సహజమైన కూరలు, వస్తువులు, మనిషి చేసిన వస్తువుల తో వంటశాల ఘుమ ఘుమలతో అన్ని వర్గాల వారిని అమితం గా ఆకట్టుకుంటుంది. ప్రొద్దున్నే లేచే పెద్దలకి ప్రత్యేకం గా పెట్టిన కాఫీ ఘాటు, కమ్మటి టీ వాసన లతో మొదలు రాత్రి రధం ఊరేగింపు ముగించుకుని వఛ్చి అలసి పోయిన గ్రామస్థులు, సహాయకులకు చేసిన దోసకాయ పప్పు, క్యాబేజీ కూర, ముక్కల పులుసు, పెరుగు లతో పెట్టె భోజనపు ఆరోగ్యకరమైన వాసనల తో రోజు ముగుస్తుంది.

మా అన్నతి లో జరిగే కోలాహలం పెళ్ళిళ్ళల్లో జరిగే భోజనాల హడావిడికి తీసికట్టు కాదు. ఇంకా చెప్పాలంటే మసాలా వాసనలు ఎంత మాత్రం తెలిసి రావు. కుంకుమ పువ్వు, ఏలక్కాయలు, ౧౧ రకాల పళ్ళ రసాలు, రోజ్ వాటర్ లాంటి సుగంధ ద్రవ్యాల సువాసనలతో ఒక ఆధ్యాత్మిక భావన ని కలిగిస్తాయనటం లో ఎంత మాత్రం సందేహం లేదు కూడా.

బ్రహ్మోత్సవాలు రేపు మొదలవుతాయనగా వంటవాళ్లు కోసం అత్యంత ఆత్రం గా ఎదురు చూస్తాము. వాళ్ళు ఊళ్లోకి అడుగు పెట్టారని తెలియంగానే ఎక్కడ లేని ఆనందం కలుగుతుంది. ఎంత దేవుడి మీద భక్తి శ్రద్ధ లు వున్నా 'ఆత్మా రాముణ్ణి' శాంతింప చేయటం మన ప్రధమ కర్తవ్యమ్ కదా ! వాళ్ళతో పాటు ఒక మేనేజర్, హెల్పర్స్ అందరూ అక్కడ కనపడితే - హమ్మయ్య, పూర్తి బృందం రెడీ అయ్యింది అని మిగిలిన ఉత్సవ పనుల మీదికి మెదడుని మళ్లిస్తాము.

బృందం ఇంతే అనుకునేరు - కాదండి - అందులోకి ఫ్రెష్ హీరోయిన్స్ లాగా ఫుడ్ రెడీ అయిన సమయానికి ఊళ్లోని ఒక నలుగురు యువతుల బృందం దిగుతుంది. వాళ్ళు 'అన్నతి' కి తె చ్చి పెట్టే శోభ గురించి వర్ణించాలంటే నేను ఈ బ్లాగ్ ని వేరే రకం గా రాయాల్సి ఉంటుంది. ప్రస్తుతం దీని ఆశయం వేరు కాబట్టి ఈ విషయాన్ని ఇంతటి తో వద ిలేస్తాను. వీళ్ళు అతిధి నటుల లాగా ప్రత్యేక పనులలో - లడ్డూలు కట్టటం, ప్యాకింగ్ చేయటం, అభిషేకాలకు పళ్ళ రసాలు తీయటం లాంటి ప్రత్యేక పనులు చేస్తారు.

'అన్నతి' లో వుండే - నీళ్లు, వంకాయలు, అరటికాయలు, సొరకాయలు, ములక్కాడలు, టొమాటోలు లాంటి కూరలు, బియ్యం, పప్పులు, ఉప్పు, రవ్వలు, పిండ్లు 'లైవ్ ఐటమ్స్' అయితే గిన్నెలు, గరిటెలు, గుండిగలు లాంటివి 'నాన్ లైవ్ ఐటమ్స్', సిలిండర్, స్టవ్ 'ఫైర్ ఐటమ్స్' లాగా నా కంటికి కనిపిస్తాయి. ఇక ఆహార పదార్ధాలు తయారయి వచ్చాక ట ేబుల్స్ మీద బాసిన్స్ లో బకెట్స్ లో తినటానికి రెడీ అయిన వంటకాలు పెట్టినప్పుడు ఆ ప్రదేశం తినటానికి ఆతృతగా వచ్చే వాళ్ళతో నిండి పోతుంది.

దీనికంటే ఒక్క క్షణం ముందర గుడిలోకి ఒక కబురు వెళుతుంది - భోజనం రెడీ అయ్యింది అని. దాంతో అన్నతి దగ్గరే తచ్చాడుతూ వుండే వాళ్ళు, గుడికి అన్నతి కి మధ్య తిరగలేక ఈ కబురు ఎప్పుడు వస్తుందా అని ఎదురు చూస్తూ అక్కడే చేతికిల పడిపోయిన వాళ్లందరిలో ఒక్క సారిగా ఉత్తేజం వచ్చేస్తుంది. మరి సువాసనలు వెదజల్లే భోజనం మనుషుల మీద చూపించే ప్రభావం మహిమ ఋషులని ఊర్వశి, మేనక లు ఉత్తేజ పరచటానికి చేసే పాటల కంటే ఎన్నోరెట్లు తేలిక అయిన విధానం.

చిన్న పిల్లలని మనం తరిమి తరిమి వాళ్ళ వెంటపడి ఆహారం తినిపించి వచ్చు. అదే యువతి యువకులకు జట్లు జట్లుగా ఆకళ్ళు వేస్తాయి. వాళ్ళు వాళ్ళ స్వంత ఆకలి ని గుర్తించే స్థితి లో వుండరు. ఈ జట్టు ఆకలికి సమయం, సందర్భం ఏవీ వుండవు. పేళ్ళిళ్ళల్లో వాళ్ళు అందరూ వెళ్ళిపోయాక వస్తారు. 'అన్నతి' లాంటి చోట్ల అలాంటి వాళ్ళు కనబడరు కూడా. ఇక మధ్య వయస్కులకి కబురు అందగానే వీలు చేసుకుని వాళ్ళ ఆహార సమయం మించకుండా వస్తారు. వడ్డనలో సాయం చేస్తారు. అజమాయిషీ చేస్తారు. అందరితో కబుర్లు చెపుతూ భోజన సమయాన్ని కులాసాగా గడుపుతారు.

ఇక పెద్దవాళ్లు - మధుమేహం మూలంగా సాధారణం గా టాబ్లెట్స్ వేసుకోవాల్సిన వాళ్ళు అయి వుంటారు. చేతిలోకి ఆహారం వచ్చిన వెంటనే రెండు ముద్దలు కడుపులోకి వెళితే తప్ప మామూలు కాలేరు. సమయం ఏ మాత్రం మించిన, ఎవ్వరైనా సరిగా అందించలేక పోయినా వాళ్ళు చిరాకు పడిపోతారు. వాళ్ళ ఆత్మా రాముడు శాంతించాక అప్పుడు - ఎవర్నైనా దెప్పటం, ఎత్తిపొడవటం, వంటకాల్ని విమర్శించటం, లేక పొగడటం లాంటివి చేయగల స్థితి లోకి వస్తారు. కాబట్టి వాళ్ళే 'అన్నతి' కి అస్సలైన కస్టమర్స్. 'అన్నతి' లో పెద్ద పీట వాళ్ళకే. మిగిలిన వారు ఈ పెద్దలు పొగిడితే ఆనందిస్తారు; తెగిడితే చిన్నబుచ్చుకుంటారు. సలహా ఇస్తే వీలుంటే పాటిస్తారు లేకపోతె నవ్వి ఊరుకుంటారు. కానీ వీళ్ళు హడావిడి పెడితే మాత్రం అంతా అప్సెట్ అయిపోతారు. అప్పుడు టీం లో అందరికి ఒకళ్ళ మీద ఒకళ్ళకి చిరాకులు, పరాకులు, కంప్లైంట్స్ అన్నీ పెల్లుబుకుతాయి. మిగిలిన వాళ్లంతా ఎదో రకం గా అడ్జస్ట్ అవుతారు. కానీ వీళ్ళకి మేము అడ్జస్ట్ అవ్వవలసిందే. కాబట్టి 'అన్నతి' లో పెద్ద పీట వాళ్ళకే.

-----------------------------------**************************-------------------------------------

The pleasant evenings of Pushya maasam - Krishna paksham - Brahmotsavam days are very active in our village. On one hand one can see elders participating in pooja activities, but on the other hand one can see many kids of the village playing merrily in the temple compound. The neat flooring inside temple compound allows them to run and play without any hurdles or their parents stopping them for fear of their downfall. So, both sides are left free to engage in their own activities. However, after one has their heart full, they come together again over 'Hot Prasadam' distributed in small leaf bowls by the awesome heroins of village. This prasadam could be guggillu / kesari / pulihora / sweet pongal. Occasionally, mirchi bajji is also served to elders while they are engaged in group activities not as prasadam but as a snack. The tired kids after play, love this time as they flock around the prasadam distributors blocking every arrangement made to make them come in queues. Their outstretched palms seek one more bowl of prasadam while one is hidden at their back or given away to a friend. They come from front, back, sides stretching their hands through any hole left open towards the pot bearing the 'hot prasadam'. Some bowls of prasadam are shared with grand parents, parents, uncles and aunts too who fall short making into the queue and are left stranded outside the flocking mob. The children who are able to give a bowl of prasadam to their relatives are praised to heaven by their kith and kin and are treated as heroes for that day.

Thus our usually sleeping lazy village comes to full life during the Brahmotsavams evening time.

How can I complete this blog without mentioning the 'Vasantotsavam' time on the last day and the community lunch prepared by the villagers for all. Unlike other days it is a different day when the pooja is all about sprinkling colours on the utsava moorthies first and then on one another. The entire village breaks into a song and dance times on this day with many elders from urban areas respectfully give way to the merrily playing people of the village. I am glad to make a note here that during this last Vasantotsavam, many ladies of the village shed their shyness and joined the dancing groups by jumping and shaking a leg and hip. I also have to admit here that they took this inspiration from me as I myself a shy one, for some special reason break into a dance in my village. I play with the villagers shedding all my inhibitions in that merry rural atmosphere. This time the administrators provided us with fast songs and music played through large speakers all bundled and tied together in a vehicle. This vehicle led the procession of utsava moorthies kept in a hand drawn cart with huge sack of colour powder made available to all. So, we all played going round the village, came back had the holy water dip / sprinkle in temple cheruvu / koneru, went into bath rooms, washed ourselves to the best extent possible, changed into fresh pair of cloths and rushed to have the communal lunch with hungry stomachs. We sat along with villagers, and ate the lunch prepared and served by them - though the food smell had a lot of 'masala' content, the food itself along with the sweet was heavenly.

The villagers urge us to come back for every festival celebrated inside and outside our temple premises. But for me the loving memories of these 5-days of Brahmotsavams are the best and I look forward to them for the next year. My sharing these with you makes them all the more charming.

-----------------------------------**************************-------------------------------------

Dr NALINI mSIS on Muggu designs during Dhanurmaasam

Last few days I have been watching lots of debates and articles in media like television, newspapers, radio; many have been discussing these too; men seemed to have designed lots of sports and games for only themselves totally around adventure, bravery, fights, speed, heavy weights and aggressive animals. Yes, I do believe that they are very good for them; since time immemorial, we have learnt to tame aggressive animals, domesticated them and learned to co-exist with them by fending for them. They have their own eco system managed by human beings. True, their numbers are dwindling alarmingly; but it is also true that when they are made ready to fight or entertain like in a circus they are looked after better compared to their strayselves.
I doubt if we can create safe habitats for all animals in this world. But, considering that those in forests are safe and are able to live full lives, an alternate habitat is definitely state-run or private zoos. I suppose, here animals are looked after well for study purpose, entertainment or even systematic killings for food. And hopefully organizations studying zoology are able to work out these eco systems.

Now, why on earth women did not create any such eco systems for study, entertainment or even systematic destruction ? They never needed I suppose. But if this question looms large in young business minds - you may like to look at the 'MUGGU-based' system. So far they have nothing to do with living creatures. We are already doing
- many types of them
- dots, lines, curves
- innumerable patterns
- all types of colours can be used
- different types of materials can be used
- a whole lot of fashion-wear and clothing is influenced by them
- even small tools are used to make them perfectly
- they are drawn as design pattern for decoration of walls, paints, et al

Then why not our software engineers create a computer-based software program to make them or machinize them ?

This is purely an Indian system. An innovative film director has made ace car drivers draw R on road; can someone make animals do these designs ?

We have had some serious Rangoli competitions too; but nothing like the Jallikattu type or even cock-fights of Sankranthi type ?

Why can't people bet on Rangoli teams to make them come up with marvellous implementations - measured for time, quality, space, beauty, colour usage or even drawn by animals or computer programs or by physically challenged people ? Yes, I am aware that there are some great artists among physically challenged people but they are very few.

The point here is one does not have to have games that kill animals - but there can be few other means for entertainment due to which they are looked after well.

If a market system is a refined way of rewarding those who excel in innovation or service, betting is akin to it, but it does not have the refined scientific system for it. Does it take too long for educated people to make it a scientific system ? In such a drive, let us not forget those trades very special to ladies.

Update to the above upon Comments from Community:
'Muggu-based system' is only referred as a sample art form. There are many art forms in India and all over the world too such as Songs, Music, Drawing, Painting, Dancing and such others which are already very popular; though they do not have equity market system or betting systems for big money they have decent support systems. It is high time we started designing and implementing market systems for all those based on an acceptable scientific criterion for all types of people categories.